Ana Sayfa / Yazarlarımız / Mine Sueri / Yüreğimizde yanan mumlar

Yüreğimizde yanan mumlar

Bir yakınını kaybedenin yüreğinde o ilk gün kırk mum yanar, sonra her gün bir tanesi söner. Kırkıncı gün tek bir mum kalmıştır yanan; İşte o hayat boyu sönmez. Ve insan sadece ölümle kaybetmez sevdiklerini. / Üstün Dökmen

Yakın zamanda çok sevdiğimiz, doktorluk mesleğini icra eden, çok temiz yürekli 7’den 70’e herkesin sevdiği ağabeyimizi kaybettik. Acımız çok büyük.  Mekanın cennet olsun güzel yürekli insan.

Hayattayken el üstünde tuttuğun, kılına bile zarar gelse dünyaları ayağa kaldıracağın, saatlerce bakmaya doyamayacağın yüzleri toprak altına bırakmak…

Daha düne kadar hayatında olan, her gün sesini duyduğun, yüzünü gördüğün, çok sevdiğin, hayatında önemli yer tutan kişiyle vedalaşmak.

Bir anda  aniden  hayatından çıkıverir, canından can gider…

En sevdiklerinden ayrılmak zorunda kalanlar için de kıyamet kopar. Aslında ölüm geride kalanlar içindir…

Allahtan gelene razı olursun…

Bir taraftan sen  acını yaşamaya çalışırken, hayatın akışı içerisinde yapılacaklar listesi durmaz ve hayatın ağırlığı karşısında yeniden yaşama devam etmeye çalışırsın. Hayata kaldığın yerden ama onsuz tekrar katılmaya, devam etmeye çalışırsın istesen de, istemesen de. Hayatı bir şekilde onsuz, eksik, buruk  öyle yada böyle devam ettirmeye çalışırsın. Yaşanan her anın izi kaldığı gibi, kalır insanda o günün acısı da…

Üstün Dökmenin de dediği gibi MuMun sonuncusu içinde yanar durur insanın…

Yürek sızısı hiç geçmeyecek elbet., Geçmişe yaptığın her  yolculukta,  anılarda,  yüreğin burkulacak, canın yanacak. Yanarak hatırlayacaksın. Ama asla unutmayacaksın…

Bedenler sonsuzluğa göç etse de, yaşattığı duygular kalacak geriye.

Hastane koridorunda sevdiğiniz birini beklemeye başladığınız anda önemini kaybediyor dünya ve orada başlıyor bütün pişmanlıklar.

Ölümün olduğunu unuttuğumuz bu dünyada ne çok saçma şeyi dert ediniyoruz kendimize. Para, mal, mülk, kırgınlık, kavga, gurur… Yarın öleceksin deseler, bu kadar rahat tartışabilir miyiz sevdiklerimizle? “Yarın görüşürüz, haftaya ararım, tatilden sonra ordayım.”  Ne basit kurduğumuz cümleler… Hiç ölmeyecek gibi, kibirli ve gururlu yaşıyoruz. Keşke yarın ölecek gibi, merhametli yaşayabilsek…

Ölüm soğuk ve geri dönüşü yok o yüzden sevdiklerimizi saçma sapan nedenlerden kırmak yerine birlikte olduğumuz zamanın değerini bilmeliyiz…

Kelimeler kifayetsiz kalır, söylenecek söz bulunmaz olur. Fakat kaybettiğimiz canımız bizim için ne kadar kıymetliyse, biz de hayatımızdaki diğer insanlar için o kadar kıymetliyiz. Onlar için yaşamımıza devam etmeliyiz… ÖYLE ya da BÖYLE….

Sevgi ve Saygılarımla…

Bu habere de bakabilirisiniz

Sen de bir ah çekip
nerede o eski bayramlar
diyor musun?

Sevgili okurlarım; Her bayram olduğu gibi bu bayramda da anılar, hatıralar, gelenek ve göreneklerimiz aklımıza …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir