Aile

“Savaşın ortasında komutansız kalmak gibidir babasız kalkmak.”  N.F.K.

Merhaba arkadaşlar;

Bu sayımızda inşası zor, yaşaması güzel, kaybetmesi anlık olan aile kavramına değineceğim.

Ömrümüz boyunca bir şeyleri başarmak, bir şeylere sahip olmak ve kaybetmemek için mücadele ediyoruz. Elde etmeye çalıştıklarımız için gün geliyor elimizdekilerden oluyoruz yahut elimizdekilere bakarken benliğimizi kaybediyoruz…

Evet, hayat bir koşturmaca ve durursanız yenilirsiniz. Lakin bizi biz yapan, dünyaya getiren, biz ağlarken ağlayan, gülerken gülen, aç kalıp bizi doyuran insanları unutturmamalı ne kadar yorucu da olsa bu koşturmaca.

İşte o insanlar adına dört harf verilen ancak anlamına dünyalar sığdırılan Aile-dir.

Yaşamımızın temel taşıdır aile. Bizi doğrularımızla, yanlışlarımızla her daim seven ve kabul eden tek mecradır. Yaşarken “öf” dediğiniz her şeye kaybedince “keşke” dersiniz. Keşke demeden önce kıymetini bilin. Hayatınızın en büyük gayesi, iyi bir insan ve iyi bir evlat olmak olsun. Bunları başaramadıysanız sahip olduklarınızın hiçbir anlamı yok.boş verin nefes alın, gitsin…

Bu yazımı; Babasını kaybeden Seyfeddin ve bu güç durumu daha önce yaşamış olan
Mehmet Latif kardeşlerime ithaf en yazmak istedim.

“…Mahlukta devinen

Gürül gürül bir ırmaktır ölüm

Babalar ölür

Dolaşır eli ölümün

Saçlarında anaların oğulların

Analar ölür

Kök salar hasret yüreklere

‘Bir evlat pir olsa da’

O zaman anlar ancak neymiş öksüzlük

Oğullar ölür

Bir kafes olur ölüm

Ana kalbi bir kuştur

Azad kabul etmez…”

E.B.

Teşekkürler…

Bu habere de bakabilirisiniz

Yükselen Gürültüde Sağır Olmuş Kulaklara

Cehalet meclisinde payıma düşen yeri alıp birkaç kelime fısıldamak istedim. Yükselen gürültüde sağır olmuş kulaklara …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir