Ana Sayfa / Yazarlarımız / İpek Özdemir / Herşey sevgiyle başlar

Herşey sevgiyle başlar

Merhaba Sevgili Okuyucularımız,
Bu sayımızda sizlere yine dilimin döndüğünce birçok insanın içinde tuttuğu fakat kanayan bir yara olan “Sevgisizliğe” değineceğim.
Sevgisizlik, birçok kötülüğün, suçun ve sonucunda mutsuz bireylerin oluşumunda büyük bir etken olmakta… İnsan sevgisi, hayvan sevgisi, doğa sevgisi bunların hepsi bir bütün. Eğitimin olduğu gibi sevginin de temelini aile oluşturur.

Sevgi ortamında büyümüş çocuklar huzurlu, mutlu, komplekssiz çocuklardır. Sosyal hayatlarında ve ikili ilişkilerinde başarılı olur. Uzun soluklu temeli sağlam evlilikler yapabilir. Tabii ki istisnalar hariç. Suça karışma oranları düşüktür. Sevginin olduğu yerde tartışmasız saygıda olur. Bunlar saygılı da çocuklardır. Gün içerisinde görüşmelerde bulunduğumuz onlarca engelli ailelerinin büyük bir kısmı gözyaşlarıyla bazen okullarda, sokaklarda engelli çocuklarının, kendileri gibi çocuklar tarafından alay edilip, ezilip ötekileştirilmesinden şikayet ediyor. İşte tamda bu yüzden ailedeki eğitim ve sevgi bağı çok önemli. Sevgiyle büyüyen çocuklarda şüphesiz “Vicdan” duygusu da gelişecektir.
Sokaklarda katledilen oyun, eğlence amaçlı işkenceye uğrayan hayvanlara eziyet eden çocuklar, hatta gençler onlarda bizim yetiştirdiğimiz bireyler. Parkta- otobüste küçük bebeğini tokatlayan “anne” belki bunun bir bahanesi ve gerekçesi yok ama. Yine derinine inildiğinde yine sevgisizlik yatıyor.

Ben bir psikolog değilim ama iyi bir gözlemciyimdir ve kişisel hayatımda da “Sevgi” birçok şeyden daha önceliklidir. Çocuklarımı da böyle yetiştirmeye gayret ediyorum ki ileride vicdanlı yetişkinler olsunlar. Değerlerini, önceliklerini, sevgisizliğin yaşattığı boşlukta kaybetmesinler…

Bir diğer cepheden ikili ilişkiler yani kadın- erkek olarak değinirsek, sevginin yerini günümüzde paha biçilir değerler almış. Yani sevgiye bedeller ödeniyor. Sorsanız herkes seviyor ama bakıldığında beni ne kadar seviyorsun? Şu yüzüğü alacak kadar, ya da istediğin tatile, arabayı alacak kadar gibi… Çok acıdır ki sevginin yerini maddi değerler maddeler almış. Belki de sistem buna itiyor. Sonra (Sevgisizlik) aldatmalar, bahaneler ve yapmacık ilişkiler. Bir yerde okumuştum. Çağımızın vebası mutlu fotoğraflar mutsuz insanlar… Tabi bu kaosun ve sistemin yarattığı karmaşa, hırs içinde sevgiyi bulup bırakmayanları da kutluyorum.

Bugün belki de AMATEM’de yada sokaklarda madde bağımlılığıyla boğuşan hatta ölen bir çok genç yine inanıyorum ki aileden başlayan ve süregelen sevgisizlik ve yalnızlık boşluğuna düşülmüş bir kuyudur. Sevgiye dair ve de sevgisizliğe yazılabilecek ve de örneklendirebilecek çok şey var. Ben son olarak şöyle bitirmek istiyorum. Günümüzde birçok değerin yerini maddiyat alsa da, sistem ve şartlar ne kadar yalnızlığa, yozlaşmaya itse de bizler sevmekten sevilmekten ve sevgiyle büyüyen vicdanlı çocuklar yetiştirmek adına elimizden geleni yapalım.

Karşılıksız, menfaatsiz sevelim. Sevgisiz bir toplumun hatta dünyanın yaşanılası bir yer olmadığı bilinciyle “Sizleri Seviyorum” diyerek bir dahaki sayıda görüşmek dileğiyle sevgiyle kalın.

İPEK ÖZDEMİR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir